Hoogleraar Klinische Psychologie Willem van der Does heeft een frisse kijk op het leven en de mens. Hij reageert hier op een dilemma van een lezer.
Gevoel van mislukking
Rond mijn vervroegde pensionering zat het me op zo veel vlakken tegen dat ik er een depressie van heb opgelopen. Dat was van 2016 tot 2018. Het was vrij ernstig, ik heb me zelfs een paar weken moeten laten opnemen want ik stond niet voor mezelf in. In die periode beschouwde ik mijn leven als compleet mislukt. Gelukkig ligt dit weer achter me; ik slik nog wel medicatie maar veel minder dan drie jaar geleden. Mijn partner heeft het allemaal verdragen en ik geniet weer van de dagelijkse dingen. Het gevoel van mislukking heb ik niet meer van me af kunnen schudden, het suddert nog op de achtergrond. Dat ik zo diep ben afgegleden valt me van mezelf tegen. Vroeger heb ik wel voor hetere vuren gestaan dan die waar ik door onderuit ben getrokken. Bestaat er een therapie om van dat mislukte gevoel af te komen, of moet ik dat accepteren?
Leonard
Beste Leonard,
Ondanks alle voorlichting denkt nog steeds een deel van de bevolking dat depressie iets met een zwakke persoonlijkheid te maken heeft. Een minderheid denkt dat weliswaar, maar volgens enquêtes toch enkele tientallen procenten. Dat is waarschijnlijk inclusief degenen die zelf tegen een depressie zijn aangelopen want zoals je duidelijk laat zien: in een depressie ben je erg kritisch op jezelf. Om dit misverstand recht te zetten, gebruik ik voor studenten vaak het voorbeeld van Winston Churchill: algemeen gezien als een van de sterkste persoonlijkheden van de vorige eeuw. Ook hij is ten prooi gevallen aan herhaalde en ernstige depressies. Nog een eeuw eerder: Abraham Lincoln. Twee voorbeelden waaruit blijkt dat het de besten kan overkomen. Dus als je weer eens twijfelt aan jezelf: bedenk dat je in elk geval in uitstekend gezelschap bent! Als je een recenter voorbeeld wilt, zoek op Ted.com de TED-talks op van Andrew Solomon uit 2013 en 2014. En om je vraag te beantwoorden: een therapeut zou je kunnen helpen om de gedachte (het is geen gevoel maar een gedáchte: een mening) dat je bent mislukt meer onder ogen te zien. En dan misschien een deel daarvan te accepteren maar waarschijnlijk vooral te nuanceren. Hoe dan ook, vermijding houdt deze gedachte op korte termijn onder controle maar houdt hem op lange termijn juist levend.
![](https://www.zin.nl/app/uploads/2022/02/Cover-ZI_2022-003-431x575.jpg)
Wat vind jij?
Hoe zie jij dit? Of heb je een tip voor Leonard? Wij horen het graag.
Prangende vraag? Mail hem naar redactie@zin.nl o.v.v. ‘Dr. Does’. Meer vragen staan in Zin 3. Nu in de winkel of bestel dit nummer online.
Vreemd, bij mij is het ongekeerd, mijn vervroegde pensioen (55 jaar) bracht een geweldig gevoel van geluk en vrijheid met zich mee.
Ik maak elke ochtend een dansje van plezier, wanneer ik wakker werd (en dat doe ik nog steeds!). Een dag zonder verplichtingen, geen wekker die mij wakker laat schrikken, geen file waar ik mij in sta te ergeren, geen vervelende bazen en directieleden, die alleen met hun eigen ego bezig zijn, geen jaloerse collega’s of boze klanten….de sleur van een kleurloze (werk)dag mis ik niet.
Vervroegd pensioen is heerlijk, een droom is werkelijkheid geworden.
Mijn god, vervroegd pensioen heeft mijn leven een geweldige positieve boost gegeven.
Vakantie, wanneer ik dat wil (heb de halve wereld gezien). Genieten van de kleinkinderen. Feestjes tot diep in de nacht.
Raar, dat mensen zo verschillend zijn.